آزمایش

ـ زلزله کی بودی تو؟!...

ـ زلزلههای قبل از تو سوء تفاهم بود!...

این پیامها همراه با استیکرهای نیشخند و خنده با سرعت تو فضای مجازی تبادل شد! هیچکس فکرش را هم نمیکرد که عمق فاجعه بالا باشد. مسکنها با مهربانی روی سر مردم هوار شد!

کمی این طرفتر اما مردمان دیگر لابلای دیوارهای بتونی و ساختمانهای قدیمی شهری بزرگ چهره در هم کشیدهاند و پیشانیشان از دردی عمیق چین برمیدارد.

استاد بغض پنهانش را فرو داد و با همان لحن آرامش گفت: «با همه چیز شوخی کنن اما با زلزله نه! وقتی معنی این کلمه پر از استرس تکانهای زمین را میفهمی که همراه با قطعههای زمین بلرزی و با غرش اون صدای هوار شدن خونه تو رو سرت لمس کنی!»

استاد دیگه چیزی نگفت و به اتاق خودش برگشت. به مانیتور روبروم خیره شدم. نمیتونم بگم درکش میکردم چون این تجربه هولناک را نداشتم و آرزو کردم هیچ انسانی در برابر این موقعیت قرار نگیرد.

وقتی زمین زیر پای مردم رودبار و منجیل لرزید کودک بودم. اون موقع فکر میکردم زلزله لرزیدن ساده زمینه که هیولای همیشه خواب داخل زمین تو رختخوابش بعد از دهن دره دوباره به خواب عمیقی فرو میره.

کم میدونم ازش ولی مطمئنم زلزله 1 خدا نیست، چون کودکی که تو گهواره آروم خوابیده نیازی به آزمایش کردن نداره. مادر کودک هم مناسب آزمایش نیست چون به تمام خدایان اثبات شده که هیچ مادری مرگ کودکش را بر اثر ریزش سقف خانهاش هضم نمیکنه! من هم نیازی به این آزمایش ندارم زیرا که خدایم میداند که لمس این صحنهها روحم را از هم خواهد پاشید.

کسی آزمایش میشود که مقام دارد و مسئول است؛ مسئول ساخت دیوارها و سقفهای سرمان. اونی که آزمایش میشه متوجه این درد نیست! چون مزدش را بابت ساخت خونه و سقف بالا سرمون پیش پیش گرفته و تو یه جای دنج مشغول مداوای بیماری لاعلاجیه که مثل خوره به جونش افتاده! بارها و بارها از خودش میپرسه که تموم نمازهاش رو خونده و روزه و حجش هم بجا آورده پس تقاص چی رو پس میده!

من و شما چی؟ مطمئنیم که دنیای کسی را رو سرش هوار نکردیم؟

با خودم هستم! آیا دنیای کسی رو بهم ریختم یا نه؟ دوام آوردن در برابر این آزمایش، سخت و جانفرساست. خیلیها دنیای منو بهم ریختند ولی من به یه چیز معتقدم اونم اینه که کائنات با نظمی خاص ذره ذره وجود کسی رو که بر هم زننده این نظمه، بهم میزنند و تعادل رو برقرار میکنند. یه چیز مثل همیشه مبهمه برام. آرامش و بیخیالی من کمکی به حال کائنات میکنه؟

شاید کائنات فریب حال آرام منو نمیخوره! هر چند نفرت و آشوبی در دلم نباشه ولی نمیتوانم به غیر عادلانه بودن خیلی از امور دنیا اعتراف نکنم. آرامش من معنیش اینه که در برابر بر هم زننده دنیام کاری ازم برنمیاد! ولی میبینم که به شکل عجیبی تعادل برقرار میشه ولی چرا کودکی در آغوش مادرش زیر آوار میماند؟

من و شما مسئولیم؛ مسئول آرامش هم. لطفا دنیای همو بهم نزنیم.