روزمرگیهای من...

زلیخای عزیز! لحظاتت گرم و زیبا! امیدوارم خوب باشی و خودتو برای امتحان آماده میکنی. مطمئنم یکی از موفقهای صحرا هستی. من و زیبا و بقیه دوستان برای موفقیتت تو تمامی آزمونهای زندگی دعا میکنیم.

مطمئنم حال تو هم خوبه، زیبای دوست داشتنی! راستی دوست خوبم، بلدی قورمه سبزی درست کنی؟ سوال خیلی روشنه! خنده هم نداره!! من به قطع و یقین میگم که تا چند وقت قبل، این غذای اصیل ایرانی را درک نمیکردم! هر کاری میکردم درست از آب در نمیومد! کلاً روی این خورشت تمرکز کرده بودم! قبلاً هم گفتم که یه دختر، هر مهارتی داشته باشه، اگه آشپزیش بد باشه، تموم حسناتش به حساب نمیاد!! اجاق گاز آشپزخونهاش باید همیشه از تمیزی برق بزنه و الا مدیر موفقی هم باشه، اورانیوم هم کشف کنه، همه به دلیل طعم بد غذاهاش و آشپزخونه شلختهاش، کاراکترش رو دوست نخواهند داشت! این یه واقعیت بزرگه که باید قبول کنیم.

داشتم میگفتم؛ قورمه سبزی! راز این غذا رو وقتی که دستپخت مادر استاد رو خوردم پی بردم! سبزیهای کوهی تو دامنه سلسله جبال البرز راز بزرگ این خورشته! به قول استاد: «خوشمزگی قورمه سبزی به آشپزش نیست، به سبزیهای طبیعی پای کوه روستای ماست!»

زیباجان! حاج پالیز چنان مشغول فهیمه عزیزه که با محیط وبلاگ فاصله گرفته. از همین جا پیشاپیش فرارسیدن اسفند رو به این پدربزرگ عاشق تبریک میگم. حاج پالیز عزیز! فهیمه متولد اسفنده، به فکر یه کادوی تولد خوشگل باش!

بانوی صاحب مداد شکسته! دلم برای نقدهای سازندهات تنگ شده. مراقب دستهای نازنینت باش که مدادت را محکمتر دست بگیری! من و تو باید که برای تازه شدن سرزمینمون بنویسیم. اینکه از بدی یا خوبی بنویسیم فرقی نمیکنه، باید که زنده و پویا بمونیم.

جناب اسفندیار عزیز! هنرمند مردمی صحرا! همیشه منتظر طرحها و هنرهای بدیع شما هستم.

راستی حمید، طرفهای شما هم سبزیهای تازه کوهی وجود داره؟ مهسا بلده قورمهسبزی شاهانه درست کنه یا نه؟! مراقب مهسای ما باش!

زیباجان! پیرو نوشته قبلیم، نصف عشق منم، اما نیمه دیگه هم قدرتش باید به قوت احساس من باشه که اگه نباشه یه حس تأسفه پوچه. اینکه من و شما خودمونو برای یه رابطه تعهدآمیز و مانا آماده کردیم، کافی نیست. گاهی برای صاحب شدن این معرفت، آدم پیدا نمیشود!

همکار جدیدی بهمون اضافه شده. سارا دختر معتقدیه. از اونا که هر شب قبل از خواب 100 تا صلواتشو میفرسته و 72 بار جمله عربی رو تکرار میکنه به امید اینکه خدا دشمنانشو کور و دوستانشو زیاد کنه! ما آدما هر کدوم دنیای عجیبی داریم.

سریع باهاش گرم گرفتم. خیلی از محیط کار جدید وحشت داره. بهش آرامش دادم که بتونه بدون استرس، کار رو یاد بگیره. تلاش و تکاپوی من تو دفتر کار، باعث تعجبش شده! میگه: «خیلی کارتو دوست داری؟» با لبخند میگم: «البته! ولی کار، منو بیشتر دوست داره!»

خوی ترکمنیم زودتر از من خودشو نشون میده. اگه به این سبزی تازه درونمون بها بدیم عین قورمه سبزی دستپخت مادر استاد، خوشمزه جلوه میکنیم و اگر به این صداقت و سادگی ترکمنیمون پشت کنیم میشیم یه کلاهبردار تو روستای کوچک کنار دریا! هر دو از یه طایفه و زبانیم ولی میتونیم انتخاب کنیم که دیگران با دیدن ما به کدوم درک برسند؛ انتخاب راه سخت و زندگی با وجدان راحت یا ...

زیبای عزیز! این روزا درگیر ترتیب کنفرانسی تو کلاس زبان هستم! استاد ازمون خواسته که موضوعی را انتخاب کنیم و به زبان ترکی ارائه بدیم! موضوع من شاعر آرژانتینی «خورخه لوئیس بورخس» هست! میخوام بیوگرافی این شاعر رو بگم و یکی از شعرهاشو که به زبان ترکی ترجمه شده تو کلاس دکلمه کنم!!! متن شعر اینه:

Sil baştan yaşama şansım olsaydı eğer,

Oturup saymazdım eski yanlışlarımı.

Kusursuz olmaya çalışmaz, rahat bırakırdım yüreğimi.

Ve elbette çok daha çoşkulu olurdu sevdalarım,

İçine az buçuk da ciddiyet katılmış.

Bu denli titiz olmazdım hiç, öyle bir şansım olsaydı eğer.

Korkmazdım daha çok riske girmekten

Daha çok yolculuğa çıkar,

Gün doğumlarını kaçırmazdım asla;

Hele dağlara tırmanmanın keyfini.

Hiç bilmediğim yerlere giderdim gidebildiğimce.

Doyasıya dondurma yer, boş verirdim kuru nimetlere.

Öyle bir şansım olsa idi eğer,

Dertlerim de yaşamın gerçeğini taşırdı,

Yalnızca düşlerin değil.

İşte hani onlardan,

Her saniyesini verimli geçirenlerden biriydim.

Aynı anlara geri dönebilse idim eğer,

Yalnızca iyi ve güzel olanları tatmak isterdim yeniden.

Yanında termometresi, bir şişe suyu, şemsiyesi ve

Paraşütsüz yerinden kıpırdamayanlardan biriydim.

Ama yeni baştan başlayabilse idim eğer,

İyice hafiflemiş olarak çıkardım yolculuklara.

İlkbahara yalınayak girer,

Sonbahara dek unuturdum pabuçlarla yürümeyi.

Hiç bilinmeyen yollara dalardım,

Tadını çıkarırdım gün ışığının,

Çocuklarla daha çok oynardım,

Sil baştan yapabilseydim eğer...

Ama heyhat, seksen beşindeyim artık

Ve biliyorum ki...

Ölmekteyim...

اینا ترانه های محبوب این روزهای منه. تقدیم میکنم به دوستداران حسهای خوب.

Mustafa Ceceli - Sultanım

یاشار گونیر

Sensiz saadet neymiş

Tatmadım bilemem ki

Alnımın yazısıydın

Ne yapsam silemem ki

Seni uzaktan sevmek

Aşkların en güzeli

Alıştım hasretine

Gel desen gelemem ki...