متن آخر سال

هفته آخر سال که میشه، مردم هول ورشون میداره! مثل روزهای قبل عید فطر و قربان تو منطقه خودمون، پیادهروها مملو از آدماییه که با نگاههای متفاوت به ویترین فروشگاهها و بساط دورهگرها خیره میشند. یه جور حس غریب یه اتفاق آرومه. قراره سال نو بشه!

مثل خیلیها که یه سال را با تنی خسته و روحیهای خستهتر تموم میکنن، خودمونو برای سالی که میاد آماده میکنیم. سالی که میاد گرچه با آرزوهای خوب مثل سلامتی و خوشی شروع میشه ولی همه میدونیم که سال آینده همه چی گرونتر میشه. دستمزدها تکون کمی میخورند ولی گرونی طول و عرض سال دنبالمونه.

طبق گفته iTurkmen تو این یه سال، زنان خانهدار ترکمنی ندیدم که مثل من شاغل به آموزشگاههای ترکی استانبولی هجوم آورده باشند! تو این شهر بزرگ جز کارگران عمله ترکمن، با هیچ همزبانی روبرو نشدم. زمان آزادم به قدری کم بود که به زحمت وقت ورق زدن کتاب هیتیت (آموزش ترکی) را داشتم اما تو فاصله اضافهکاریهام و کارهای خونه، بلند بلند آواز ترکی میخوندم! نیم نگاهم هم به کتاب و تمرینهای اون بود. ترکی فکر میکردم و حسهامو به ترکی بیان میکردم. استادم اینو یاد داده بود. میگفت تا به زبانی که یاد میگیری فکر نکنی نمیتونی اون زبانو بخونی و به اون زبان بنویسی! استاد زبان فقط بهت برنامه میده! جهت میده که بهتر حرکت کنی!

تلگرام می!

از این لینکهای خبری که شبیه رسانههای اقتدارگراست خوشم نمیآید. منو یاد روزنامهدیواریهای دوره دانشآموزیم میندازه که مجبور بودیم مقالههای مربوط به ایام بهمن ماه هر سال رو توش بچپونیم! از فضای فیسبوک هم خوشم نمیومد با اینکه عضو فیسبوک هستم اما سالی به دوازده ماه سری بهش نمیزنم! اما بلوگفا! ساده و دوست داشتنیه! این روزها متوجهم که خیلیها دوباره به سمت بلوگفا برگشتهاند. این باعث خوشحالیه!

اما خبری از آقای اسفندیار و حاج پالیز نیست! امیدوارم حالشون خوب باشه.

راستی حاج پالیز! تولد فهیمه چی کادو دادی؟ یه جفت گوشواره طلا یا کفش جغجغهای؟

اگه کفش جغجغهای براش خریدی منم همراه فهیمه خوشحال میشم چون گوشواره طلا رو از نوزادی تا به این سن دوست نداشتم! چیزی که یه کودک رو خوشحال میکنه صداهای خواستنی اطرافشه حالا اون هر صدایی میتونه باشه: صدای مهربان یه پدربزرگ یا صدای رویایی و سوال برانگیز یه کفش سحرآمیز!